Με τραβάει.. Συνέχεια με γυρίζει πίσω. Ευχαριστιέμαι μια στιγμή και τσουπ! αυτό εμφανίζεται να μου θυμίσει τους λόγους για να μην. Για να μην χαρώ πολύ, για να μην δεν ξέρω εγώ τι; Για να μην χαλαρώσω; Για να μην ηρεμίσω;
Για παράδειγμα, χθες το βράδυ πέρασα υπέροχα. Πήγα στο σπίτι μιας κοπέλας, που συμπαθώ πολύ και που θα ήθελα να κάνουμε παραπάνω παρέα. Και κάθισα παραπάνω. Ε και οι άλλες - η παρέα μου απ' τη σχολή - έφυγαν, λίγο πριν φτάσω. Δε με πείραξε. Δε θα είχα θέμα να τις δω απλά για λίγο και είχα όρεξη να γίνω λγο πολυάσχολη, να πηγαίνω μια από εδώ μια απο εκεί. Άργησα μεν, είχα περάσει τέλεια δε. Πάρα πολύ ωραία! Έφυγα με μια αίσθηση χαλαρότητας ότι είχα περάσει όντως καλά. Πώς να το πω. Αυτό που το νοιώθεις, σα να έκανες μια ένεση χαράς, νοιώθεις λίγο πιο δυνατή λίγο πιο αισιόδοξη λίγο πιο η-κεφάτη-δυναμική-εσύ.
Αλλά μετά με κατέκλυσαν οι τύψεις.. και τα δεν έπρεπε και τις άφησες να περιμένουν και μειώθηκε η χαρά κατακόρυφα. από το 70% που βρισκόμουν έγινα ένα 30%. Πώς μπορώ να μάθω να το ελέγω; Να ελέγχω αυτό το άγχος που κατακλύζει κάθε σκέψη μου και με γεμίζει φόβο και ενοχές για τη συμπεριφορά μου απέναντι στους άλλους, μην τυχόν έχω πληγώσει τους άλλους, μήπως τους έκρινα πολύ αυστηρά..
Πρέπει να ξεκινήσω να ζω λίγο. Να ζω ανέμελα. Με λίγο παραπάνω εγωισμό. Κι ας πληγώσω τους άλλους.. οι άλλοι πώς με πληγώνουν; Επειδή εγώ αγχώνομαι να είμαι καλή μαζί τους, θέλω να πιστεύω ότι και αυτοί το εκτιμούν και προσπαθούν να κάνουν το ίδιο. Ποτέ. Ποτέ δε γίνεται κάτι τέτοιο. Ή σχεδόν ποτέ. Ή φταίνε τα άτομα με τα οποία κάνω παρέα. Πρέπει να ξέρω, πρέπει να μάθω. Με τα εγωιστικά άτομα θα συμπεριφέρομαι αναλόγως. Στα άτομα που προσφέρουν, θα προσφέρω κι εγώ. Κι αυτό γιατί η πολλή προσφορά μειώνει τη ζήτηση.
Έχουν συνηθίσει να ζητάω συγγνώμη και να κάνω πίσω. Όχι βήματα πίσω πια. Θα παραδέχομαι το λάθος μου ή τα λάθη μου και θα πορευόμαστε μαζί μπροστά. Η σχέση είναι διμερής και κινείται ευθεία. Μπορεί να υπάρξουν επιπλοκές, αλλά αυτό δεν πρέπει να σημαίνει και την παύση της κοινής πορείας. Ας μην είναι ευθεία, ας είναι και σπειροειδής. Αλλά, να νοιώθω πως και ο άλλος βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος με εμένα.
Θέλουμε να είμαστε σε αυτή τη σχέση.
Εκτιμούμε τις προσπάθειες του άλλου.
Πάμε μπροστά.
Εξελίξεις.. ποιες;
Άργησα σήμερα στη δουλειά. Όχι πολύ. Ένα τέταρτο. Όμως δε μου αρέσει να αργώ. Δεν μου αρέσει, αναφώνησα εμφατικά. Όμως δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Δε θέλω, δε γουστάρω πια να πηγαίνω εκεί. Δεν κάνω τίποτα.. τίποτα χρήσιμο. Ειναι σα να παίρνεις ένα παιδί στην ηλικία που έχει όνειρα, φιλοδοξίες και ανησυχίες και να το πετάς σε ένα "χρυσό κλουβί". Χρυσό γιατί οι συνθήκες εργασίας είναι ιδανικές.. κλουβί, όμως, γιατί εκεί μέσα δεν υπάρχουν ανοιχτά παράθυρα.. ένα αεράκι να σε ζωντανεύει. Υπάρχει ο τέλειος φωτισμός, με τα τέλεια έπιπλα και τους κουρδισμένους ανθρώπους που το πρωί θα σου πουν "Καλημέρα!"- "Καλημέρα.", "Καλό μεσημέρι" - "Καλη ξεκούραση", "Καλημέρα!" - "Καλημέρα.", "Καλό Σαββατοκύριακο" - "Επίσης, επίσης..!".
Η ιδανική δουλειά.. κι εγώ δεν κάνω τίποτα.
Πίστευα ότι θα συναντούσα την αύρα της μαμάς μου σε κάθε διάδρομο, σε κάθε ντουλαπάκι, σε κάθε εκτυπωτή. Την συνάντησα.. αλλά σε φάντασμα και με φόβισε. Το συνάντησα στο βλέμμα της κυρίας που την ήξερε, στο φόβο μου να συστηθώ μήπως με αναγνώριζαν και δεν το 'θελα, στην ανιαρή μου καθημερινότητα, που φοβάμαι να ανακαλύψω μήπως εκείνη είχε συμβιβαστεί.
Φαντάζομαι είναι όνειρο ζωής του καθενός να δουλέψει Εκεί. Υψηλοί μισθοί, τέλειο εργασιακό περιβάλλον, καλές ώρες λειτουργίας. Όμως, η δουλειά αργεί.. δεν τρέχει. Νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου με ορισμένες αρμοδιότητες δημοσίου, που όμως φαίνεται να έχουν επηρεάσει το υπαλληλικό καθεστώς. Δεν είναι ευχερής η απόλυση υπαλήλλου, το "οικογενειακό σύστημα" λειτουργεί απρόσκοπτα και οι άδειες είναι άλλο πράγμα..
Εγώ ήρθα Εδώ για πρακτική άσκηση. Για να μάθω τον τομέα, τις διάφορες υπηρεσίες και να εκτιμήσω τη συνάφεια με το μελλοντικό μου επάγγελμα, ώστε να το κυνηγήσω. Γιατί πίστευα ότι μου άρεσε αρκετά για να το κυνηγήσω. Έτσι όπως το βλέπω, όμως, μεγάλη απόκκλιση έχει και αυτό. Βασικά, ωστέ να είναι ξεκάθαρο, πίστευα ότι θα μου άρεσε να εργασθώ Εδω και να ασχοληθώ και με τα οικονομικά. Αυτό δεν έχει αλλάξει. Ίσως οι συνθήκες εδώ μου το καθιστούν πολύ βαρετό, αλλά αυτός ο τομέας δεν έχει πάψει να μου αρέσει. Με απογοήτευσε η δουλειά που κάνω εδώ, ή κυρίως η μη- δουλειά. Ήρθα ως πρακτικάριος επιστημών και σηκώνω απλά τηλέφωνα, που ουδεμία σχέση έχουν περαιτέρω με την επαγγελματική μου κατεύθυνση. Δεν είναι ότι απευθύνομαι στο κοινό διευρύνοντας τις γνώσεις μου, έχοντας δηλαδή ένα γνωστικό υπόβαθρο. Όχι, απλά απαντώ στα τηλεφωνήματα για τις συναντήσεις. Καμία εξέλιξη.
Η μόνη μου εξέλιξη είναι το νέο μπογκ που έκανα, το μπλοκάκι ζωγραφικής μου και τα βιβλία που διαβάζω κατά τη διάρκεια της σύμβασής μου, γιατί δε μου ζητείται κάτι επιπλέον.
Δεν επιθυμούν να αναλάβουν ένα νέο 22 χρονών με φιλόδοξίες, όνειρα και κοφτερό μυαλό και να τον αξιοποιήσουν στο έπακρο. Να του μάθουν ώστε να τους βοηθήσει να γίνουν άμεσα πιο παραγωγικοί. Γιατί ο νέος έχει όρεξη και κέφι να προσφέρει, είναι ακόμα στην αρχή της καριέρας του που επιδιώκει την άνοδο και επιστρατεύει καθε εγκεφαλικό του κύτταρο προς αυτήν την πορεία.
Όχι. Δεν τους νοιάζει αυτό. Δεν το χρειάζονται. Απλά καλύπτουμε κάποιες βασικές θέσεις μονίμων και κάνουμε τις αγγαρείες. Που, φυσικά, και δεν αντιλέγω, καθένας πρέπει να περάσει από αυτό το στάδιο. Όμως, είναι βασικό το να γνωρίζεις ότι ύστερα από αυτό και κατά τη διάρκεια αυτού θα μάθεις/ μαθαίνεις.
Φίλοι - Κάπου στο εν τω μεταξύ
Τι να πρωτογράψω εδώ;
Τόσα έχουν ειπωθεί, πόσοι έχουν χαθεί και πόσοι παραμένουν, αλλά σε ένα φύσημα του ανέμου λίγοι είναι που βγάζουν ρίζες να σταθούν εκεί.
Απογοήτευση. Σίγουρα φταίω κι εγώ κάπου. Έδωσα παραπάνω ευκαιρίες; Δε συγχώρησα πλήρως λάθη παλαιά; Δεν πρόβαλα κατανοητά τις θέσεις μου; Κάπου στο εν τω μεταξύ κι εγώ φταίω..
Η πρώτη περνάει δύσκολα και πρέπει να το συλλάβω πλήρως, για να μην της κρατήσω κακία. Γίνεται πιο εγωίστρια, αλλά έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που σκέφτηκε μόνο τον εαυτό της και θα κουράστηκε.. Θα κουράστηκε να είναι τόσο "εκεί" για τους άλλους και απαιτεί - στο μυαλό της, για πρώτη φορά - να είναι όλοι εκεί για εκείνη.. όλοι όσοι ανά διαστήματα έχει στηρίξει, τώρα πρέπει να της σταθούν και να την ακούσουν, γιατί τώρα έχει προβλήματα εκείνη και όπως εκείνη ήταν σωστή φίλη, έτσι κι εκείνοι τώρα θα κάνουν το καθήκον τους και θα της δώσουν αυτό που θέλει.. θα την ακούσουν να λέει ξανά και ξανά την ιστορία της, χωρίς να κλείνει κάπου, χωρίς να μπορεί να πάρει μιαν απόφαση. Διότι απόφαση σημαίνει τέλος, ολοκλήρωση, απονομή των ευθυνών, και δεν μπορεί ακόμα. Και είναι λογικό.
Αυτό πρέπει να θυμάμαι : είναι λογικό.
Επόμενη στην παρέα: η φίλη μου η δεύτερη, κλασικό παράδειγμα εγωίστριας, που χρόνια είχα θέμα μαζί του, κι όμως περνούσα καλά για να το αποχωριστώ. Τώρα μήπως έφτασε η στιγμή; Θα περίμενε κανείς πως, ύστερα από τόσα χρόνια φιλίας, θα είχα συμβιβαστεί. Θα είχα μάθει το χαρακτήρα και θα επεδίωκα πλέον παρέα έχοντας γνώθι. Νομίζω το πήρα κάποτε απόφαση, είπα στον εαυτό μου : αυτή είναι, δεν αλλάζει, περνάς καλά, ας μείνει εκεί. Αλλά δεν έμεινε εκεί. Η ίδια πληγώνεται άμα δεν έχει την απόλυτη προσοχή και επιτίθεται. Πώς μπορεί να δεχτεί ότι κάποιος που έκανε πολύ κοντινή παρέα, πλέον θέλει να είναι απλός φίλος; Είναι πλήγμα στον εγωισμό, που, βλέπετε, τον έχει θρέψει τόσο καλά, ώστε δε θα μπορούσε να ζήσει χωρίς αυτόν. Και τι της ζητάω τώρα εγώ; Να τον αποχωριστεί; Να αποχωριστεί τον καλύτερό της φίλο, ο οποίος μέσα στα χρόνια ήταν ο μόνος που της στάθηκε και της έδωσε κουράγιο; Και ποια είμαι εγώ; Όχι. Όχι ποια είμαι εγώ.. Η ίδια τεκμαίρεται για τον εαυτό της ότι για τους ανθρώπους που αγαπάει θα έκανε τα πάντα - και εγώ τυγχάνει να είμαι μέσα σε αυτούς. Εγώ έχω πάψει να πιστεύω στα λόγια. Οι πράξεις είναι οι αποδείξεις μου.
Τα λόγια είναι βολικά. "Θα έκανα τα πάντα για σένα. Είσαι η καλύτερή μου φίλη. Σ' αγαπώ."
Και η τρίτη φίλη τα ίδια. Αυτά τα λόγια τα εννοούν; Αυτό με προβληματίζει..
Μες στη δίνη του εγωισμού τους νομίζω πως πραγματικά τα εννοούν. Πώς θα μπορούσαν να ζήσουν, άλλωστε, γνωρίζοντας τη μισή αλήθεια τους;
Οπότε, τα λένε και πιστεύουν ότι είναι η αλήθεια τους. Μέχρι να συγκρουστούν με μια επιθυμία σου, με μια φράση σου, με μια στάση σου. Τότε ορθώνεται τείχος ψηλό και μόνο ο γιγάντιος εγωισμός τους, που σε κοιτάζει από ψηλά και σου γελά χαιρέκακα, έχει δίκιο. Και εσύ στην τελική τι είσαι; Κοίτα πώς σε βλέπει από ψηλά ! Ένα τίποτα είσαι. Σχεδόν δε σε βλέπουν. Και εάν δεν πετάξεις ένα γλυκό, μια φράση αγάπης ή δεν κάνεις ένα βήμα πίσω, δεν πρόκειται να μικρύνουν, να σκύψουν έστω, να σε αντιμετωπίσουν ως ίσο. Είναι δύσκολες αυτές οι σχέσεις.. θέλουν φροντίδα και προσπάθεια. Κυρίως, θέλουν αγάπη.
Όμως, σε κάθε σχέση - και γι' αυτό λέγεται και σχέση - δύο κρατούν τα χέρια. Η κατανομή της αγάπης είναι διανεμημένη σε ίσα μέρη. Δυο αγαπούν. Δύο περιστρέφονται μαζί. Και όταν φυσάει και όταν δε φυσάει. Και για μένα, όπως και για πολλούς άλλους, το δύσκολο είναι όταν δε φυσάει..
Όλοι μπορούμε να σταθούμε σε κάποιον που περνάει δύσκολα. Όλοι μπορούμε να βοηθήσουμε. Γιατί αυτός ο κάποιος βρίσκεται σε μειονεκτικότερη θέση από εμάς.. μας έχει ανάγκη. Και, όταν θα του την προσφέρουμε, θα μπορούμε εύκολα μετά να του αντιγυρίσουμε : εγώ ήμουν εκεί για σένα !
Ψέμματα, λοιπόν. Ήσουν εκεί για τον εαυτό σου. Τον εαυτούλη σου, που τόσο αγαπάς.
Δεν το κάνουν από κακία. Νομίζω, απλά, από συνήθεια. Μην τους θίξεις, μην τους αγγίξεις. Είναι υπερβολικά ευαίσθητοι και δεν τους καταλαβαίνεις. Αυτός ο εγωισμός που τόσο εύκολα κράζεις είναι για εκείνους ένα κάλυμμα της ευαισθησίας τους.
Και ισχύει. Ο άνθρωπος για να επιβιώσει χρειάζεται να είναι και λίγο εγωιστής. Για να επιβιώσει στην οικοδομημένη ζούγκλα των πόλεων απέναντι σε ανθρώπους που τον εχθρεύονται και τον ανταγωνίζονται. Όμως απέναντι στους φίλους;
Είναι λεπτές οι ισορροπίες και δεν έχουν όλοι την ευσυνειδησία να προσπαθήσουν να τις δουλέψουν, να εξασκήσουν τις δεξιότητές τους σε ένα τεντωμένο σχοινί σχέσεων. Ποιος μπορεί να κρίνει και να μην κριθεί;
Αλλά είναι χρέος μας να προσπαθούμε να είμαστε σωστοί. Να αναγνωρίζουμε τους ανθρώπους και τις καταστάσεις γι αυτό που είναι. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι και δεν είναι όλες οι καταστάσεις οι ίδιες. Ζούμε ξεχωριστές στιγμές και κάθε άνθρωπος που διαπλέκεται σε αυτές είναι μοναδικός.
Μην προσπαθείς να τον αλλάξεις. Διεκδίκησε όμως την ευημερία σου.
Τόσα έχουν ειπωθεί, πόσοι έχουν χαθεί και πόσοι παραμένουν, αλλά σε ένα φύσημα του ανέμου λίγοι είναι που βγάζουν ρίζες να σταθούν εκεί.
Απογοήτευση. Σίγουρα φταίω κι εγώ κάπου. Έδωσα παραπάνω ευκαιρίες; Δε συγχώρησα πλήρως λάθη παλαιά; Δεν πρόβαλα κατανοητά τις θέσεις μου; Κάπου στο εν τω μεταξύ κι εγώ φταίω..
Η πρώτη περνάει δύσκολα και πρέπει να το συλλάβω πλήρως, για να μην της κρατήσω κακία. Γίνεται πιο εγωίστρια, αλλά έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που σκέφτηκε μόνο τον εαυτό της και θα κουράστηκε.. Θα κουράστηκε να είναι τόσο "εκεί" για τους άλλους και απαιτεί - στο μυαλό της, για πρώτη φορά - να είναι όλοι εκεί για εκείνη.. όλοι όσοι ανά διαστήματα έχει στηρίξει, τώρα πρέπει να της σταθούν και να την ακούσουν, γιατί τώρα έχει προβλήματα εκείνη και όπως εκείνη ήταν σωστή φίλη, έτσι κι εκείνοι τώρα θα κάνουν το καθήκον τους και θα της δώσουν αυτό που θέλει.. θα την ακούσουν να λέει ξανά και ξανά την ιστορία της, χωρίς να κλείνει κάπου, χωρίς να μπορεί να πάρει μιαν απόφαση. Διότι απόφαση σημαίνει τέλος, ολοκλήρωση, απονομή των ευθυνών, και δεν μπορεί ακόμα. Και είναι λογικό.
Αυτό πρέπει να θυμάμαι : είναι λογικό.
Επόμενη στην παρέα: η φίλη μου η δεύτερη, κλασικό παράδειγμα εγωίστριας, που χρόνια είχα θέμα μαζί του, κι όμως περνούσα καλά για να το αποχωριστώ. Τώρα μήπως έφτασε η στιγμή; Θα περίμενε κανείς πως, ύστερα από τόσα χρόνια φιλίας, θα είχα συμβιβαστεί. Θα είχα μάθει το χαρακτήρα και θα επεδίωκα πλέον παρέα έχοντας γνώθι. Νομίζω το πήρα κάποτε απόφαση, είπα στον εαυτό μου : αυτή είναι, δεν αλλάζει, περνάς καλά, ας μείνει εκεί. Αλλά δεν έμεινε εκεί. Η ίδια πληγώνεται άμα δεν έχει την απόλυτη προσοχή και επιτίθεται. Πώς μπορεί να δεχτεί ότι κάποιος που έκανε πολύ κοντινή παρέα, πλέον θέλει να είναι απλός φίλος; Είναι πλήγμα στον εγωισμό, που, βλέπετε, τον έχει θρέψει τόσο καλά, ώστε δε θα μπορούσε να ζήσει χωρίς αυτόν. Και τι της ζητάω τώρα εγώ; Να τον αποχωριστεί; Να αποχωριστεί τον καλύτερό της φίλο, ο οποίος μέσα στα χρόνια ήταν ο μόνος που της στάθηκε και της έδωσε κουράγιο; Και ποια είμαι εγώ; Όχι. Όχι ποια είμαι εγώ.. Η ίδια τεκμαίρεται για τον εαυτό της ότι για τους ανθρώπους που αγαπάει θα έκανε τα πάντα - και εγώ τυγχάνει να είμαι μέσα σε αυτούς. Εγώ έχω πάψει να πιστεύω στα λόγια. Οι πράξεις είναι οι αποδείξεις μου.
Τα λόγια είναι βολικά. "Θα έκανα τα πάντα για σένα. Είσαι η καλύτερή μου φίλη. Σ' αγαπώ."
Και η τρίτη φίλη τα ίδια. Αυτά τα λόγια τα εννοούν; Αυτό με προβληματίζει..
Μες στη δίνη του εγωισμού τους νομίζω πως πραγματικά τα εννοούν. Πώς θα μπορούσαν να ζήσουν, άλλωστε, γνωρίζοντας τη μισή αλήθεια τους;
Οπότε, τα λένε και πιστεύουν ότι είναι η αλήθεια τους. Μέχρι να συγκρουστούν με μια επιθυμία σου, με μια φράση σου, με μια στάση σου. Τότε ορθώνεται τείχος ψηλό και μόνο ο γιγάντιος εγωισμός τους, που σε κοιτάζει από ψηλά και σου γελά χαιρέκακα, έχει δίκιο. Και εσύ στην τελική τι είσαι; Κοίτα πώς σε βλέπει από ψηλά ! Ένα τίποτα είσαι. Σχεδόν δε σε βλέπουν. Και εάν δεν πετάξεις ένα γλυκό, μια φράση αγάπης ή δεν κάνεις ένα βήμα πίσω, δεν πρόκειται να μικρύνουν, να σκύψουν έστω, να σε αντιμετωπίσουν ως ίσο. Είναι δύσκολες αυτές οι σχέσεις.. θέλουν φροντίδα και προσπάθεια. Κυρίως, θέλουν αγάπη.
Όμως, σε κάθε σχέση - και γι' αυτό λέγεται και σχέση - δύο κρατούν τα χέρια. Η κατανομή της αγάπης είναι διανεμημένη σε ίσα μέρη. Δυο αγαπούν. Δύο περιστρέφονται μαζί. Και όταν φυσάει και όταν δε φυσάει. Και για μένα, όπως και για πολλούς άλλους, το δύσκολο είναι όταν δε φυσάει..
Όλοι μπορούμε να σταθούμε σε κάποιον που περνάει δύσκολα. Όλοι μπορούμε να βοηθήσουμε. Γιατί αυτός ο κάποιος βρίσκεται σε μειονεκτικότερη θέση από εμάς.. μας έχει ανάγκη. Και, όταν θα του την προσφέρουμε, θα μπορούμε εύκολα μετά να του αντιγυρίσουμε : εγώ ήμουν εκεί για σένα !
Ψέμματα, λοιπόν. Ήσουν εκεί για τον εαυτό σου. Τον εαυτούλη σου, που τόσο αγαπάς.
Δεν το κάνουν από κακία. Νομίζω, απλά, από συνήθεια. Μην τους θίξεις, μην τους αγγίξεις. Είναι υπερβολικά ευαίσθητοι και δεν τους καταλαβαίνεις. Αυτός ο εγωισμός που τόσο εύκολα κράζεις είναι για εκείνους ένα κάλυμμα της ευαισθησίας τους.
Και ισχύει. Ο άνθρωπος για να επιβιώσει χρειάζεται να είναι και λίγο εγωιστής. Για να επιβιώσει στην οικοδομημένη ζούγκλα των πόλεων απέναντι σε ανθρώπους που τον εχθρεύονται και τον ανταγωνίζονται. Όμως απέναντι στους φίλους;
Είναι λεπτές οι ισορροπίες και δεν έχουν όλοι την ευσυνειδησία να προσπαθήσουν να τις δουλέψουν, να εξασκήσουν τις δεξιότητές τους σε ένα τεντωμένο σχοινί σχέσεων. Ποιος μπορεί να κρίνει και να μην κριθεί;
Αλλά είναι χρέος μας να προσπαθούμε να είμαστε σωστοί. Να αναγνωρίζουμε τους ανθρώπους και τις καταστάσεις γι αυτό που είναι. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι και δεν είναι όλες οι καταστάσεις οι ίδιες. Ζούμε ξεχωριστές στιγμές και κάθε άνθρωπος που διαπλέκεται σε αυτές είναι μοναδικός.
Μην προσπαθείς να τον αλλάξεις. Διεκδίκησε όμως την ευημερία σου.
A broken soul
that's what you are
but not be afraid
to tear the icon apart
Because you are
a thousand times deeper
you would move
a hundred miles like a storm
if you let yourself to be.
Love yourself. Please love yourself.
I.will.help.you in that.
You will see you through me
My baby you're a man
A fully grown man
with the heart of a baby
and the soul of broken glass
that's what you are
but not be afraid
to tear the icon apart
Because you are
a thousand times deeper
you would move
a hundred miles like a storm
if you let yourself to be.
Love yourself. Please love yourself.
I.will.help.you in that.
You will see you through me
My baby you're a man
A fully grown man
with the heart of a baby
and the soul of broken glass
Μαύρο και μετά λευκό ή γκρι και μετά λευκό που είναι και πιο εύκολο;
Some people are afraid of allowing themselves to be too happy because
they think there is a negative, often tragic, event that will happen as a
trade-off. This is known as CHEROPHOBIA.
I am indeed afraid. Always something will go wrong. Απορρίπτω τις θετικές σκέψεις πολύ συχνά.. γιατί φοβάμαι ότι δίνω σήμα στο σύμπαν να ρίξει κάτι μαύρο πάνω μου. Να επανέλθω στο γκρι. Όχι απαραίτητα μαύρο, αλλά όχι λευκό.
Καθώς διαβάζω γι αυτήν τη φοβία, περιγράφει το σύμπτωμα ενός εξαιρετικού άγχους. Τέτοιο δεν έχω. Είμαι θετική απέναντι στη φοβία μου, τελικά. Την αναγνωρίζω ότι υπάρχει, καταλαβαίνω ότι δεν έχω λόγο να σκέφτομαι έτσι, ότι είναι λάθος, απλά ακόμα πιστεύω ότι κάτι θα συμβεί. Δεν αγχώνομαι γι' αυτό, απλά το έχω αποδεχθεί. Είναι λάθος, αλλά δε νομίζω να μπορέσω να αλλάξω αντίληψη ποτέ. Χρόνια τώρα προσπαθώ να γίνω αισιόδοξη. Τώρα αν με κοιτάξω είμαι αισιόδοξη. Απλά φοβάμαι την ευτυχία μου. Φοβάμαι πως ότι καλό θα συμβεί, αργά ή γρήγορα θα μαυρίσει, θα χαλάσει..
Όσο κι αν γελάω ή όσο κι αν γελάσω ποτέ με αυτή τη σκέψη, νομίζω πάντα θα υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού μου.. "Ωχ.. προετοιμάσου για καταιγίδα" Δε θα είσαι ποτε χαρούμενος θα πουν. Δε θα αφεθείς ποτέ πλήρως για να νοιώσεις ευτυχισμένος. Και πώς το έχω ανάγκη το τελευταίο. Είμαι με ένα εξαιρετικό αγόρι και δεν μπορώ να το απολαύσω. Δεν μπορώ να αφεθώ πλήρως για να νοιώσω όλα τα συναισθήματα που θέλω να με κατακλύσουν. Με σώζω από κάτι; ή μήπως μπερδεύω τις ασθένειες και δε θα γίνω ποτέ ευτυχισμένη; Καλλίτερα λίγο ή τίποτα; όλα ή τίποτα; μαύρο και μετά λευκό ή γκρι και μετά λευκό που είναι και πιο εύκολο;
I am indeed afraid. Always something will go wrong. Απορρίπτω τις θετικές σκέψεις πολύ συχνά.. γιατί φοβάμαι ότι δίνω σήμα στο σύμπαν να ρίξει κάτι μαύρο πάνω μου. Να επανέλθω στο γκρι. Όχι απαραίτητα μαύρο, αλλά όχι λευκό.
Καθώς διαβάζω γι αυτήν τη φοβία, περιγράφει το σύμπτωμα ενός εξαιρετικού άγχους. Τέτοιο δεν έχω. Είμαι θετική απέναντι στη φοβία μου, τελικά. Την αναγνωρίζω ότι υπάρχει, καταλαβαίνω ότι δεν έχω λόγο να σκέφτομαι έτσι, ότι είναι λάθος, απλά ακόμα πιστεύω ότι κάτι θα συμβεί. Δεν αγχώνομαι γι' αυτό, απλά το έχω αποδεχθεί. Είναι λάθος, αλλά δε νομίζω να μπορέσω να αλλάξω αντίληψη ποτέ. Χρόνια τώρα προσπαθώ να γίνω αισιόδοξη. Τώρα αν με κοιτάξω είμαι αισιόδοξη. Απλά φοβάμαι την ευτυχία μου. Φοβάμαι πως ότι καλό θα συμβεί, αργά ή γρήγορα θα μαυρίσει, θα χαλάσει..
Όσο κι αν γελάω ή όσο κι αν γελάσω ποτέ με αυτή τη σκέψη, νομίζω πάντα θα υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού μου.. "Ωχ.. προετοιμάσου για καταιγίδα" Δε θα είσαι ποτε χαρούμενος θα πουν. Δε θα αφεθείς ποτέ πλήρως για να νοιώσεις ευτυχισμένος. Και πώς το έχω ανάγκη το τελευταίο. Είμαι με ένα εξαιρετικό αγόρι και δεν μπορώ να το απολαύσω. Δεν μπορώ να αφεθώ πλήρως για να νοιώσω όλα τα συναισθήματα που θέλω να με κατακλύσουν. Με σώζω από κάτι; ή μήπως μπερδεύω τις ασθένειες και δε θα γίνω ποτέ ευτυχισμένη; Καλλίτερα λίγο ή τίποτα; όλα ή τίποτα; μαύρο και μετά λευκό ή γκρι και μετά λευκό που είναι και πιο εύκολο;
Subscribe to:
Posts (Atom)