Μαύρο και μετά λευκό ή γκρι και μετά λευκό που είναι και πιο εύκολο;

Some people are afraid of allowing themselves to be too happy because they think there is a negative, often tragic, event that will happen as a trade-off. This is known as CHEROPHOBIA.

I am indeed afraid. Always something will go wrong. Απορρίπτω τις θετικές σκέψεις πολύ συχνά.. γιατί φοβάμαι ότι δίνω σήμα στο σύμπαν να ρίξει κάτι μαύρο πάνω μου. Να επανέλθω στο γκρι. Όχι απαραίτητα μαύρο, αλλά όχι λευκό.
Καθώς διαβάζω γι αυτήν τη φοβία, περιγράφει το σύμπτωμα ενός εξαιρετικού άγχους. Τέτοιο δεν έχω. Είμαι θετική απέναντι στη φοβία μου, τελικά. Την αναγνωρίζω ότι υπάρχει, καταλαβαίνω ότι δεν έχω λόγο να σκέφτομαι έτσι, ότι είναι λάθος, απλά ακόμα πιστεύω ότι κάτι θα συμβεί. Δεν αγχώνομαι γι' αυτό, απλά το έχω αποδεχθεί. Είναι λάθος, αλλά δε νομίζω να μπορέσω να αλλάξω αντίληψη ποτέ. Χρόνια τώρα προσπαθώ να γίνω αισιόδοξη. Τώρα αν με κοιτάξω είμαι αισιόδοξη. Απλά φοβάμαι την ευτυχία μου. Φοβάμαι πως ότι καλό θα συμβεί, αργά ή γρήγορα θα μαυρίσει, θα χαλάσει..
Όσο κι αν γελάω ή όσο κι αν γελάσω ποτέ με αυτή τη σκέψη, νομίζω πάντα θα υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού μου.. "Ωχ.. προετοιμάσου για καταιγίδα" Δε θα είσαι ποτε χαρούμενος θα πουν. Δε θα αφεθείς ποτέ πλήρως για να νοιώσεις ευτυχισμένος. Και πώς το έχω ανάγκη το τελευταίο. Είμαι με ένα εξαιρετικό αγόρι και δεν μπορώ να το απολαύσω. Δεν μπορώ να αφεθώ πλήρως για να νοιώσω όλα τα συναισθήματα που θέλω να με κατακλύσουν. Με σώζω από κάτι; ή μήπως μπερδεύω τις ασθένειες και δε θα γίνω ποτέ ευτυχισμένη; Καλλίτερα λίγο ή τίποτα; όλα ή τίποτα; μαύρο και μετά λευκό ή γκρι και μετά λευκό που είναι και πιο εύκολο;

I do not know if I will suit you then..

Θέλω να πάρω ένα ημερολόγιο. Αν και βαριέμαι να γράφω, διότι οι σκέψεις μου προτρέχουν, δε θέλω να είναι όλες μου οι σκέψεις σε ένα ηλεκτρονικό μέσο. Τα συναισθήματα περνάνε καλλίτερα στο χαρτί.

Μου έλειψε πάλι αυτό το παιδί. Δε σηκώνει τα τηλέφωνα. Θα το έχει παρατήσει κάπου στο τραπέζι, χωρίς να το κοιτάζει, να μείνει λίγο μόνος απ τη ζωή. Να σταματήσει να τρέχει. Όλο τρέχει, χωρίς να πηγαίνει κάπου.. απλά για να τρέξει, επειδή του έχουν μάθει να τρέχει και ξέρει πώς να τρέχει και νομίζει ότι έτσι γίνεται. Ξέρει ότι δε γίνεται μόνο έτσι, αλλά η συνήθεια είναι φοβερό πράγμα. 

That constant thought! That pulsive trigger. Always there. Always ready to shoot. But my boy doesn’t want to shoot. He’d rather shoot himself. To find peace. But there are other ways, love. I will show you those other ways. I do not know them yet, but I will. For you. Two is better than one. And I don’t care if you won’t want me then. I will get hurt. But, you will have changed and your change will suit you good. I do not know if I will suit you then.. I don’t want you to be with me because we tried for you together. I want you to want me from that new you, like you did before.. Though I fear the opposite. Fear not, my love, cause you will have helped him love himself, for all the good things that he is.

Όλοι δεν τρέχουμε να πάμε κάπου; Κάποιες φορές σκοντάφτουμε σε όμορφες στιγμές και σταμάταμε. Και κοιτάμε γύρω μας και λέμε "Κοιτα πού ζούσα τοσο καιρό

Δεν αντέχω άλλο να κάνω υπομονή, γλυκέ μου Γλάρε.
Τα φτερά σου δός μου και άσε με,
Άσε με να φύγω, να πετάξω ψηλά.
Κι αν δε θες, στους ώμους σου άσε με να κρατηθώ,
εσύ, πάρε με και ταξίδεψε στα βάθη του κόκκινου ήλιου
με νέους φίλους νέους καιρούς
ίσως ζήσω άλλη ζωή ..
νέα ζωή και ξεχασμένη,
από τα βάσανα της τωρινής οδού.
Κι αν με χλευάζεις
και λες τα βάσανα
ότι βάσανα δεν είναι ,μπορεί, ίσως, να μην είναι.
Δε
χρειάζεται
να μ' αγαπάς,
απλά, πάρε με να φύγουμε μακρυά.
Δυσβάσταχτο φορτίο έχει γίνει για μένα αυτή η μοναξιά.
"Μοναξιά" δεν είναι, αλλά γίνεται
με το αδυσώπητο φτερούγισμα των κραυγών μου για αγάπη και παρηγοριά.
Μην με λυπηθείς,
απλά, πάρε με να φύγουμε μακρυά.

Στου ονείρου τη σιγή, μία μόνη προσευχή
έλα πίσω μου σιγά
πιο αργά
ψιθυριστά
τραγούδησέ μου ένα σκοπό
που θα λέει σ'αγαπώ..
Δε θα φτάνει μόνο αυτό
ένα απλήρωτο κενό
εμφανίζεται ορθό
πώς θα δω το "σ' αγαπώ;"
σε τόσο άστατο καιρό, χωρίς ήλιο ή νερό;

Η κρήνη κυλάει μοναχή
έχω χάσει την πηγή
Όταν μου δίνεις το νερό
νοιώθω πως πάω να πνιγώ
απ΄την αγάπη που κρατώ
στα δυο μου χέρια πια εγώ.

Το φορτίο το βαρύ
απέκτησε άλλη πια μορφή
πώς θα συνηθίσω
από την πλήρως ελλειπτική ζωή
στην απάλευτα ρομαντική;


http://www.youtube.com/watch?v=W3RiDJ8_3Lo

Σαν φοίνικας

Δε σε συγχωρώ που λες πως μ' αγαπάς
και σ' αστέρια μακρινά θέλεις να με πας
Γιατί η φλόγα που θα ανάψεις ίσως ολάκερη
με κάψει..

Στάχτες πού θα βρω;
Τις χαράμισα αλλού
σε μακρινό ουρανό
Όνειρα παλιά, μεθυστικά
του ύπνου μελαγχολικά
τραγούδια που ξυπνούν γλυκά
τις θύμησες της πρώτης μας ζωής

Παρμένες αναμνήσεις
στο χείλος βουνού ξεσηκωμένες
Θέλησα να τις πιάσω κι έπεσα
Βυθίστηκα κι έσπασα
Ίσως αυτό παθαίνει όποιος πολύ μακρυά πηγαίνει

Τις στάχτες ενός φοίνικα δανείστηκα
Αναγεννήθηκα
κι έχτισα
νέο κορμό νέα δύναμη
πλασματική..
Μα μου είπε " Όχι άλλη φορά ξανά"
Είμαι φίλος κι όποτε με χρειαστείς..
Μα να διστάσεις να με βρεις
Δε θα εκτιμήσεις σωστά τη χάρη της ζωής
Αν γρήγορα σε μένα τρέχεις να κρυφτείς
Μόνη σου θα μάθεις
Το πέπλο σου να ράβεις

Χρώμα, πινέλα, τέμπερες
στο σκίτσο σου θα βάλεις
όλα εγώ στα προμηθεύω
αρκεί να μου υποσχεθείς
πως πάλι σε μένα δε θα 'ρθείς
Δύναμη βρες να αναγεννηθείς
μόνη στο λάκκο της βροχής.

Αερικό

Σαν αέρας να φύγω
Χίλια κομμάτια να γίνω
Να παρασυρθώ
στον άσβεστο χορό
των φύλλων των κλαριών.

Τρίμματα του κορμιού μου
ακολουθείστε την πνοή του αγέρα
Ως τα πέρα του κόσμου
Ως εκείνη τη μέρα
Αν αποφασίσω να ζήσω ξανά
να γίνω πάλι ένα
Δεν θά 'θελα_
Αερικό να παραμείνω
Να χαθώ στο συναίσθημα
στην άδεια λογική
του χάους ζωή
Να κρύψω πάθος
να δω το βάθος
της ψυχής μου τη μορφή.
Ας χαθώ..
Στον αέρα ας τρέμω
Τα δάχτυλα μου, δάχτυλα να μην είναι
Τα μάτια μου να μη βλέπουν
καυτά δάκρυα στο στόμα
Να νοιώθω

Ας χαθώ
Κι ας μη σας ξαναδώ..
Κανέναν
Στου ονείρου μου τα βάθη
δεν υπάρχει άκρη
Μόνο χαμένη
ξεχασμένη
ζεστασιά.
Εκεί θα κλειστώ. Να ζήσω
να επιζήσω
αιώνιο κρυφτό
Από την ζωής μου το αερικό.

Φόβος βαθύς αυτό το αερικό
αν με πάρει
κανέναν δεν θα ξαναδώ.
Αν με αφήσει
θα σβήσω, θα χαθώ.

Έτσι, στη μέση μένω
Αμφίδρομος βαρύς
ποια είναι η σωστή επιλογή;