The piano man

https://www.youtube.com/watch?v=gxEPV4kolz0#t=223

[...]
There's an old man sitting next to me 
Makin' love to his tonic and gin 
He says, "Son, can you play me a memory 
I'm not really sure how it goes 
But it's sad and it's sweet and I knew it complete When I wore a younger man's clothes." 
La la la, di da da 
La la, di da da da dum 
Sing us a song, you're the piano man 
Sing us a song tonight 
Well, we're all in the mood for a melody 
And you've got us feelin' alright 


Και το ακούς και λέει τόσες αλήθειες μαζεμένες.. Και είναι απλώς ένα τραγούδι για ένα πιανίστα. Βγάζει τέτοια μελαγχολία. Τόση ομορφιά. Κι όμως είναι αισιόδοξο. 

Νυχτοπερπατήματα.

Είμαι θυμωμένη.. Κι όμως δεν είμαι. Ξέρω ότι γι' αυτή τη μαύρη μελαγχολία φταίνε οι γυναικείες -κυκλοθυμικές και αναποφάσιστες -ορμόνες, μια μικρή απογοήτευση και λίγη μαυρίλα. Η μαυρίλα προέρχεται από τα πάντα. Άμα έχεις την προδιάθεση σε ακολουθεί παντού και μετουσιώνεται στα πάντα.
Ας φύγει όμως.
-Black old sun, won't you come-
Πραγματικά, το λέω και το εννοώ, εκτιμώ εκείνες τις στιγμές που είμαι χαρούμενη. Αληθινά και όχι υποκριτικά γεμάτη. Το τελευταίο κοντεύω να το κάνω συνήθεια.
Δεν είμαι " μαύρη". Ούτε θέλω να πιστεύω μελαγχολική. Νόμιζα ότι κρυβόμουν μια χαρά από τους άλλους.
Χα! Τις προάλλες, λέω στον αδερφό μου " Χθες ήπιαμε τόσο πολύ.. Ήπιαμε αυτό κι αυτό κι αυτό .." Και μου λέει " Μπράβο.. Και γιατί νιώθεις περήφανη;"
Και είχε δίκιο και απλώς δεν το είχα σκεφτεί. Χρειαζόταν να μου το πει για να το καταλάβω. Δεν χρειάζεται να πίνουμε κάθε φορά που βγαίνουμε.. Τι κερδίζουμε που πίνουμε; Ξεχνάμε τους πόνους και τα βάσανα; Ίσα ίσα το ποτό τα κάνει όλα πιο έντονα.. Μας παθιάζει. Μας προσφέρει την "ιερή μανία" την οποία καλό θα είναι να μην την κάνουμε καθημερινότητα μας..
Και όλο παραπονιέμαι και όλο κρίνω και όλο γκρινιάζω.. Αλλά αν δεν είναι το διαδίκτυο ένας τόπος να το κάνουμε αυτό τότε ποιος είναι; Επανειλημμένως γκρινιάζω για τα ίδια πράγματα. Ψυχολογικά δεν έχω καταφέρει να τα βρω με τον εαυτό μου. Γι' αυτό δεν πρήζω κανένα. Τα διαλαλώ στον άφωνο τόπο του διαδικτύου που όποιος δεν ενδιαφέρεται μπορεί να κάνει ένα απλό scroll. Στην αληθινή ζωή δεν δέχομαι προσπεράσματα και αδιαφορία. Ίσως να φοβάμαι να εκτεθώ; Ή βασικά, φοβάμαι πως ανακαλύπτοντας πως ο άλλος δεν έχει καμία διάθεση να με ακούσει θα πρέπει αναγκαστικά να διακόψω κάθε σχέση μαζί του. Γιατί δεν με αφορούν άτομα που δεν ενδιαφέρονται για μένα..

Και τώρα μου πέρασαν όλα.. Με νάρκωσε ο υπολογιστής και μούδιασε το νου μου.. 'Νύχτες.

Ανιδιοτελής αγάπη, ή όχι;;

Θέλω να καταλάβω κάτι.. Γιατί ύστερα από κάθε "ερωτική απογοήτευση" και κάθε γενική απογοήτευση, θέλω να αλλάξω κάτι επάνω μου.. Συνήθως είναι τα μαλλιά μου.. Άλλες φορές είναι ένα τρύπημα - σκουλαρίκι- σε κάποιο μέρος της κεφαλής.
Εφόσον αυτό που έχει προκαλέσει την τυχόν απόρριψη δεν είναι το εξωτερικό, αλλά το εσωτερικό.. -είναι θέμα ψυχολογικό - τότε γιατί αλλάζω το εξωτερικό;
Είναι μια σύντομη και εύκολη λύσις θα μου πεις. Προσωρινώς αποκτώ αυτοπεποίθηση. Νιώθω άλλος άνθρωπος. Είμαι πάλι διεκδικητική, δυναμική και χαλαρή. Έχω ξορκίσει το κακό. Δεν με επηρεάζει πια η σκοτεινή μελαγχολία.
Και όταν ύστερα από λίγο περνάει η ευεργετική μπογιά της αλλαγής, νιώθω ότι κατακρυμνίζομαι. Γρήγορα κάτι να βρω να ανέβω. Και ναι! Κάνω πάλι κάτι διαφορετικό πάνω μου.
Δεν είναι ότι δεν αγαπώ τον εαυτό μου. Απλώς εκείνες τις φορές νιώθω ευάλωτη. Και αν είναι κάτι που δεν μου αρέσει σε έναν άνθρωπο είναι η αδυναμία. Τους απορρίπτω αυτούς τους ανθρώπους και τους διώχνω από κοντά μου. Και αυτό γιατί συνήθως τα ψυχολογικά τους τα ξεσπούν πάνω μου. Και έχω αρκετά ψυχολογικά δικά μου. Δεν έχω ανάγκη κανενός άλλου. Φυσικά, η απόφαση αυτή δεν έρχεται κατευθείαν. Έχω κάποια σημεία ανεκτικότητας. Αν ο άλλος τα ξεπεράσει, σημαίνει ότι έχει καταλάβει ότι τον βοηθώ και με εκμεταλλεύεται. Βλέπετε, δεν είναι ότι δεν αγαπώ αυτούς τους ανθρώπους. Τους συμμερίζομαι και προσπαθώ να τους κάνω δυνατούς. Να τους δώσω την ώθηση και την αγάπη που χρειάζονται. Απλώς αγαπώ εμένα πιο πολύ.
Ο καθένας αγαπά τον εαυτό του πιο πολύ από τους άλλους. Λίγα είναι τα δείγματα αγνής, ανιδιοτελούς αγάπης. Όσοι κατέχουν την πολυτέλεια της ανιδιοτέλειας καταλήγουν θύματα. Είναι ευχαριστημένοι με τον εαυτό τους, γιατί κάνουν αυτό που θεωρούν σωστό. Όμως, τι γίνεται με τους άλλους που τους εκμεταλλεύονται;

Αυτοί οι άνθρωποι γιατί υπάρχουν; Όλοι είμαστε εκμεταλλευτές.. Όμως, να εκμεταλλευτείς έναν καλό άνθρωπο είναι το χείριστο όλων. Μπορεί να τον αλλάξεις. 

Εγώ, αρχικά, ήμουν πολύ εύπιστη. Ότι μου έλεγαν το πίστευα. Δεν καταλάβαινα γιατί ο άλλος να πει ψέμματα. Γιατί; Γιατί να πει ψέμματα; Έτσι, κατέληγα εγώ ο βλάκας που τους πίστεψε. Και ρωτώ, γιατί να είμαι εγώ ο "βλάκας" και όχι ο άλλος, αυτός που με πλάνεψε; Εκείνος είναι ο "βλάκας" της υπόθεσης. Και γιατί να πρέπει εφεξής να ζω με αυτόν το φόβο; Το φόβο της αμφιβολίας. Μου λέει αλήθεια; ή να κρατώ μια ομπρέλα στη βροχή της "αλήθειας" του; Μου αρέσει, γαμώτο, να εμπιστεύομαι τους ανθρώπους.. Να βλέπω το καλό μέσα τους. Και κάθε φορά βγαίνω ο βλάκας της υπόθεσης.

Γιατί οι άνθρωποι φοβούνται να είναι ο καλύτερος εαυτός τους;;;; Γιατί τότε είναι ευάλωτοι. Και ένας κακός να βρεθεί, θα τους πληγώσει. Άρα, οπλιζόμαστε με το σπαθί του ψεύδους και το μανδύα της υποκρισίας και τρέχουμε να σκοτώσουμε όποιον άλλο πλανηθέντα καλό βρούμε στο δρόμο μας. Γιατί το να είναι καλός κάποιος, δεν είναι σωστό : "Εφόσον εγώ πλανήθηκα και εξαπατήθηκα και πληγώθηκα, έτσι πρέπει και ο άλλος".

Κάποιες φορές αυτός ο κόσμος που ζούμε είναι τόσο σκληρός. Αν το δούμε ρεαλιστικά : όλες τις φορές. Αν το δούμε ρομαντικά : όλοι είναι ήρωες ενός μυθιστορήματος που η ζωή τους έχει κάνει τραχείς και τους έχει αφαιρέσει την αρχική αθωότητα, μέχρι να συμβεί κάποιο τραγικό γεγονός στη ζωή τους ή να γνωρίσουν τον έρωτα.

Θέλω να το βλέπω ρομαντικά. Πώς αλλιώς να ζήσουμε μια όμορφη ζωή;

Μη φοβάσαι να ομορφήνεις τη ζωή του άλλου..

Και τώρα;
Γιατί μου μίλησε έτσι.. Σαν να μην ενδιαφέρεται. Κι όμως, δεν κάνω λάθος. Όσο κι αν ο άλλος δεν στο λέει, ο τρόπος που περιφέρεται γύρω σου, διαμορφώνει τις κινήσεις και το σώμα του όπως εσύ κινείσαι και ο τρόπος που σε κοιτάζει  - κυρίως αυτο! - μαρτυρούν όσα τα λόγια δεν λένε.
Τι προσπαθείς να κρύψεις;; Κάπου, κάποτε διάβασα  " Μη φοβάσαι να ομορφήνεις τη ζωή του άλλου".
Πόσο σωστό..; Γιατί άραγε φοβόμαστε να κάνουμε αυτό το βήμα;
Βέβαια δείχνουμε την πιο ευάλωτη πλευρά του εαυτού μας. Αυτή που δείχνει πως θέλει κάτι και πως προσμένει η ύπαρξη του άλλου να καλύψει ένα κενό που δημιουργήθηκε. Και τα κενά τα φοβόμαστε πολύ.
Φοβόμαστε να παραδεχτούμε την ύπαρξη αυτού του κενού, την ανακάλυψη ότι ξαφνικά χρειαζόμαστε κάποιον για να ζήσουμε όμορφα, ότι θέλουμε και κάποιον άλλο στη ζωή μας, ότι επιθυμούμε να ζωγραφίσουμε με διαφορετικό χρώμα. Ή μήπως, φοβόμαστε την απόρριψη και αδιαφορία αυτού που επιζητάμε πλέον να μας προσέξει; Προτείνω να διαλέξουμε και τα δύο.
Και ύστερα, ο λόγος τους παίρνει βαρυσήμαντη μορφή στις επιλογές μας. Κριτικάρουμε τον εαυτό μας - που υποτίθεται ότι είναι αυτό που αγαπάμε περισσότερο στον κόσμο- σύμφωνα με τα δικά τους λεγόμενα, με τις δικές τους προτιμήσεις. Για μια περίοδο γινόμαστε ο πιο εκκεντρικός εαυτός τους, γιατί για να τους αποδείξουμε πως είμαστε αληθινοί και πως όντως αυτά που κάνουμε τα πιστεύουμε, φτάνουμε κάποιες φορές στα άκρα. Προσποιούμαστε ότι είμαστε αυτό που θέλει ο άλλος, προσποιούμαστε ότι είμαστε εκείνος ο ίδιος.
Και ακριβώς επειδή δεν είμαστε ο εαυτός μας, νιώθουμε αδύναμοι και μικροί -ε, και εκεί χάνεται το παιχνίδι.Βλέπεις, ο άλλος, ο κάθε άλλος, θέλει να βλέπει πάθος και δύναμη την οποία δεν διαθέτουμε πλέον. Το θέατρο θέλει γερούς ηθοποιούς και όχι πεφταστέρια. 
Και κάπως έτσι φτάνουμε στο σημείο που κουραζόμαστε. Οι δικές του απόψεις, που πριν υποστηρίζαμε, φαντάζουν τώρα μακρινές. Αυτό το υπερβολικό κυνηγητό, χωρίς αποτέλεσμα, εξάντλησε τα αποθέματα ανεκτικότητας της απώλειας του εαυτού μας. Και σιγά σιγά γινόμαστε πάλι εμείς.
And that's when the magic happens.
Γιατί αν ο άλλος είναι να ερωτευτεί κάτι επάνω μας, θα ερωτευτεί εμάς και όχι την αντανάκλαση του εαυτού του σε μας.

Ερωτικά, που θα 'θελα να ήξερες.

Δε γράφω από απελπισία. Απλώς από παράπονο.

Κι από απορία, τι θα έκανες αν,

αν από παρόρμηση -καθώς περπατούσαμε -

σου κρατούσα το χέρι;

Και, τόσο ανόητα από μέρους μου, πίστεψα πώς, ίσως, μ' αγαπούσες.

Μα δεν πρόσεξα τον τρόπο που με κοιτούσες.

Κοίταξέ με, τώρα.

Δε βλέπεις πώς σε κοιτάζω;

Μην παίρνεις τα μάτια σου.

Κι όμως, μόνο το δικό μου βλέμμα 

βγάζει φωτιές.

Το δικό σου με καλοσύνη με παρατηρεί

- δεν καταλαβαίνεις.

Τα μάτια σου όμως, έλαμπαν, όταν μου μιλούσες.

Πλάνη.

Η λάμψη προερχόταν από τις ιδέες σου.

Αυτές τις ιδέες που έλεγες τόσο ενθουσιωδώς.

Γιατί θα μπορούσα να έχω ερωτευτεί απλώς τις ιδέες σου.

Αυτές εγώ θα συνέχιζα.

Αυτές που -τόσο απόλυτες- 

καθορίζουν την ύπαρξη σου και

τον έρωτα μου για σένα.

Θα σε βοηθούσα

να βρεις αυτό που έψαχνες.

Γιατί κάτι ψάχνεις. Φαίνεται

στον τρόπο που κοιτάς τον ουρανό

-στα μάτια σου.

Αναζητούν αυτό το κάτι, που θέλω να γίνει δικό μου

για να με θες.

Κατακλυσμένη από συναισθήματα

ψάχνω να βρω μέρος

να κρυφτώ.

Δε γίνεται να σε αφήσω να κοιτάς μες στην ψυχή μου

έτσι, χωρίς να ενδιαφέρεσαι.

Αχ, αυτή η Ψυχή...

Αναζητεί παντού τον Έρωτα.

Ας με ακούσει λίγο

κι ας σταματήσει.

Δεν τον θέλω.